14 Οκτωβρίου... Πρωινό ξύπνημα , ζεστός ελληνικός καφές (το μόνο ''ελληνικό'' που δεν έχει χάσει τις αξίες του και κερδίσει μέχρι σήμερα την εμπιστοσύνη μου) ,ένα γρήγορο ''ξεφύλλισμα'' 2 το πολύ 3 σελίδες ενημέρωσης ,περισσότερες δεν έχει νόημα αφού πλέον η ενημερότητα αποτελεί επανάληψη του ίδιου τραγουδιού. Ένα τραγούδι που δεν μπορείς να το κατατάξεις σε κάποιο μουσικό είδος και εδώ και καιρό καταλαμβάνει μόνιμα την πρώτη θέση στα ελληνικά και σε επέκταση ευρωπαϊκά μουσικά charts. Ένα τραγούδι που η ερμηνεία του επιτάσσει την αταίριαστη συνεργασία του Στελλάρα και των Rage against the machine ,τον πόνο και συνάμα την οργή. Πόνο προφανώς όχι σωματικό αλλά ψυχολογικό και πνευματικό από τα ολοένα και εντονότερα οικονομικά μέτρα που όχι μόνο δεν έχουν αποτέλεσμα αλλά αντιθέτως συντηρούν την ύπαρξη ενός φαύλου κύκλου. Πλέον όχι μόνο έχουμε επέλθει σε μία νέα πραγματικότητα αλλά έχουμε ενσωματωθεί και σε αυτή! Παρελθόν στημένο ,παρόν αβέβαιο και μέλλον καταδικασμένο αυτή ήταν είναι και θα είναι η ιστορία μας. Σαν μέλος της νέας γενιάς ρωτάω-μπορώ να ελπίζω;-τι να προσδοκώ;-ήρθε ο καιρός για μεγάλα ταξίδια...;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου