Το άρωμα ενός ονείρου

Καλημέρα καλημέρα...

Ξεκινάω το πρώτο μου post με ένα προβληματισμό που με βασανίζει αρκετό καιρό.

Δανείζομαι τον τίτλο από το βιβλίο του ανατρεπτικού Τομ Ρόμπινς, για να περιγράψω τις σκέψεις αρκετών 24άρηδων που σκέφτονται να εγκαταλέιψουν αυτήν την πατρίδα.

Το μόνο που της έχει μείνει είναι το καλοκαιρινό της άρωμα και το όνειρο που ποτέ δεν θα έρθει... Ελάχιστα όνειρα για ζωή και δράση σε μια ηλικία δυναμική για ένα καλύτερο μέλλον...

Λυπάμαι που η Ελλάδα μας διώχνει και το μόνο που μας κρατάει είναι οι συναισθηματικοί δεσμοί και το εξασθενημένο άρωμά της...

Μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια.