'' H λίστα με "αυτά που δεν μπορείς χωρίς" για το σπίτι στο οποίο θα μετακομίζαμε από τα πατρικά μας με τον συγκάτοικό είχε τρία πράγματα. Έναν μεγάλο καναπέ, ένα φουρνάκι με μάτια και μια καλή τηλεόραση. 5 μήνες μετά την μετακόμιση, κοιταζόμαστε ακόμα καμιά φορά και αναρωτιόμαστε τι τη θέλαμε την LG με τα high definition και τα δεν συμμαζεύεται.
Θα είμαι δίκαιος. Η φανταστική μας τηλεόραση έχει υποδοχή για usb κι έτσι βλέπουμε το τρεμάμενο πιγούνι του εκνευρισμένου Coach Taylor στο FNL και 4-5 ταινίες την εβδομάδα σε υψηλή ανάλυση. Αυτό που δεν βλέπουμε είναι ελληνική τηλεόραση, όπως αυτή μεταφράζεται στα ατελείωτα τούρκικα, στις ανελέητες επαναλήψεις και κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ, στα δελτία ειδήσεων.
Συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, γιατί δεν ξέρουμε πότε έρχεται η τρόικα, πότε φεύγει η τρόικα, πόσες χιλιάδες άρθρα του παγκόσμιου Τύπου έγραψαν την προηγούμενη ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί σε μια βδομάδα, σε ένα μήνα, λίγο πριν λιώσουν οι πάγοι και ποια πολιτική υποστηρίζουν κάθε βράδυ οι τηλε-δικασταί των κεντρικών δελτίων των "μεγάλων" καναλιών.
Τη μεγάλη αυτή διαφορά στην ψυχολογία μου τη διαπιστώνω, ακριβώς γιατί μέχρι πριν 5 μήνες έλιωνα στην τηλεόραση. Πιο αναλυτικά, παρασυρόμουν στη δίνη της τηλεοπτικής ενημέρωσης και στα τρομοκρατικά σούπερ με τις λέξεις "Τελεσίγραφο", "Αρνητικό Κλίμα", "Σκληρά μέτρα", "Κρίσιμες ώρες". Ζώντας σε ένα σπίτι που η τηλεόραση απλά πιάνει χώρο, σε διαβεβαιώ πως καμία ώρα δεν είναι κρίσιμη.
Η κρίση υπάρχει και σε πονάει στο πορτοφόλι. Η κρίση που παρουσιάζει (ή έστω η κρίση ΟΠΩΣ την παρουσιάζει) η τηλεόραση, δεν υπάρχει και -παρ' όλ' αυτά- σε πονάει στο μυαλό
Εδώ και 5 μήνες, δεν βλέπω τηλεόραση, αλλά μπορώ να κάνω με χαρά και 10 πράγματα για να ξεχάσω τις συνέπειες της πραγματικής κρίσης. Δεν ξέρω πόσα από αυτά θα έκανα αν το μάτι παρέμενε καρφωμένο στα δελτία των 20.30. BAΣΙΚΑ ΞΕΡΩ! ''
πηγή: www.oneman.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου